Ik had een volkstuintje. Een lapje zanderige grond, dat je zowat hoorde slurpen als je er water op goot. Veel eer ofwel groente viel er niet aan te behalen. Toch heb ik wekenlang koppig water lopen sjouwen tot er tenslotte twee bloemkooltjes tekenen van leven begonnen te geven. Nog even en ik zou mijn gezin bewijs van mijn groene handjes kunnen leveren. Iedere gelegenheid nam ik te baat om de bloemkolen te vertroetelen. De bladeren bond ik zorgvuldig toe om de kolen tegen de zon te beschermen.
Op woensdag nog een laatste inspectie voor ik de volgende zaterdag zou gaan oogsten. Vroeg ben ik die zaterdagochtend naar mijn tuintje gegaan, mezelf verheugend op liefdevolle bewondering bij thuiskomst.
Daar spatte mijn droom als een zeepbel uiteen.
Het enige wat ik aantrof waren twee lege stronken. De beide kolen waren vakkundig weg gesneden en tegelijk daarmee mijn aspiraties om een volkstuintje te onderhouden.
