Huwelijk met hindernissen

Op 28 april 1989 trouwde ik met Ton. Het wettelijk huwelijk was op een vrijdagmiddag om 4 uur in het Trouwkerkje in Etten-Leur.
De ruimte was goed gevuld met familie, genodigden en andere belangstellenden. Ik voelde me mooi in mijn gele robe manteau met echt zúlke schouders: heel modern … 1989 hè!

De ambtenaar deed alles volgens het protocol en al gauw volgde de belangrijke vraag: “Neemt u, Antonius Johannes Bernardus van Beek tot uw wettige echtgenote … enzovoorts, enzovoorts.”
We zeiden op de vragen natuurlijk allebei enthousiast: “Ja.” Mijn kersverse man en ik zetten daarna onze handtekeningen net zoals de twee getuigen.

Alleen … achter mij begon het een beetje rumoerig te worden. Het was mijn moeder die, ik weet het nog heel goed, met één hand naar de “handtekeningentafel” wees en zei: ‘Dat is ons Ellie, het klopt niet, dat is ons Ellie!’ (Ellie is mijn zus).
We wisten niet wat ze bedoelde, maar geleidelijk begon het duidelijk te worden wat er aan de hand was: de ambtenaar van de burgerlijke stand had mij aangesproken met de verkeerde naam. Zó stond het op de trouwakte: Petronella Elisabeth Maria! En zo heet ik niet. Ik heet Elisabeth Maria Anna.

Mijn oude moeder van 80: ze was de enige van de hele familie die het in de gaten had! Toen ze begon te protesteren werd ze in het begin gecorrigeerd: Stil nou moeder, sstt! Maar moeders wil was wet, ook hier: ze kreeg haar zin: er werd naar haar geluisterd. De namen klopten niet! De al wat oudere ambtenaar keek alsof hij het in Keulen hoorde donderen ‘Dat is mijn zus…’, zei ik beteuterd tegen hem.

Spontaan stond mijn broer Joop op en feliciteerde Ellie met haar zojuist gesloten huwelijk. Iedereen moest lachen, ik ook ja, als een boer met kiespijn.

Nu neem ik jullie even mee, terug in de tijd, naar 1951. Ik ben geboren op 11 maart in Breda, in Moederheil. Op 12 maart ging mijn vader op de fiets van Prinsenbeek naar het gemeentehuis van Breda om mij aan te geven. Ik was het zevende kind, mijn vader had dus al heel wat bevallingen meegemaakt (waarvan enkele slapend, zo wordt beweerd) dus fluitje van een cent en hij fietste terug naar Moederheil.

Daar aangekomen informeerde mijn moeder naar de namen die hij opgegeven had. Pa: “Nou dat weet je toch: Petronella Elisabeth Maria.” Mijn moeder riep verschrikt uit: “Maar munne Schepper!! Dat is de naam van ons Ellie!”
Dat was me wat! Er zat voor Pa niks anders op dan op zijn vermoeide schreden terug te keren, op de fiets dan, naar het gemeentehuis, om de zaak te laten corrigeren.

Op mijn geboorteakte is te zien hoe ze het opgelost hebben. Er stond : Petronella Elisabeth Maria. De naam Petronella werd doorgestreept. Elisabeth kwam dus vooraan te staan, Maria was goed en Anna werd erachter gezet. In de kantlijn, in dat mooie ouderwetse handschrift werd geschreven: “Doorhaling van een opgeschreven woord hiernevens goedgekeurd.” En daaronder hebben mijn vader en de ambtenaar voor akkoord getekend.

We gaan weer terug naar die bijzondere huwelijksvoltrekking op 28 april 1989 in Etten-Leur. Het bleek al snel dat de trouwambtenaar de doorhaling op de geboorteakte over het hoofd had gezien. Met alle gevolgen van dien, want de trouwakte was niet rechtsgeldig en Ton en ik waren dus officieel niet getrouwd…! Op onze trouwdag!

Wat een gedoe! Nadat de ambtenaar had beloofd dat alles in orde zou komen zijn de geplande festiviteiten gewoon doorgegaan. Diner in het Koetshuis in Oosterhout. Feest in De Elsakker in Prinsenbeek … hartstikke fijne dag!

Hoe is het uiteindelijk afgelopen? Er kwam een correctie in de kantlijn van de trouwakte en een nieuw trouwboekje met de juiste namen. Het oude huwelijk van tien dagen met mijn zus is door de officier van Justitie in Breda nietig verklaard. Het is niet geconsumeerd en wij, wij zijn nog steeds bij elkaar!